Libanese Bruiloft

Als er iets is waar de Libanezen dol op zijn, is het feest vieren. In Libanon wordt praktisch alles gevierd, maar er is één gebeurtenis die belangrijker is dan elke andere, El iriss (de bruiloft).

Op de trouwdag blijven de bruidegom “el ariss” en de bruidsjonkers achter in de kerk of op de feestlocatie om iedereen op te wachten. De aanstaande schoonouders stellen de bruid “el arouss” bij haar thuis een geschenk voor (zoals een bruidsschat), meestal is het een gouden ketting voor haar om op de dag te dragen. Het geschenk wordt voor iedereen gepresenteerd. Als ze haar huis verlaten, zullen de vrouwen van beide families haar zegeningen geven met gezangen (zalghouta).

Zalghouta

De zalghouta wordt overal in het Midden-Oosten en in sommige delen van Afrika beoefend. Een zalghouta is een hoge tongstrilling, een fysieke vaardigheid die de keel en tong omvat. Het is een onderscheidend vermogen en niet veel mensen kunnen zulke hoge tonen raken. De Libanese zalghouta is anders dan de anderen, omdat deze niet beperkt is tot de zalghouta. In plaats daarvan zijn er een paar soorten voor de luide roep. Deze verzen complimenteren meestal de bruid en bruidegom en benadrukken hun schoonheid, familie en goede manieren. De bruid zal haar huis verlaten met de vrolijke gezangen van “Ah Weeeeeee-ha,” en “Lilililililililili” als de uitzinningen de lucht vullen die de bruid met geluk kronen.

Oorsprong

Libanon kent zoals meerdere Midden Oosterse landen een eeuwenoude geschiedenis van onder andere de Arameeërs en Assyriërs (Christelijke minderheid). Deze bevolkingsgroep behoort tot de oorspronkelijke bewoners van die regio. Vandaag de dag zie je in landen uit die streek veel overeenkomsten die vaak overgenomen zijn van oude culturele gebruiken die duizenden jaren voor de jaartelling al werden gebruikt. Denk hierbij aan het Aramese woord voor bruiloft ‘’Klilo’’ wat letterlijk kroon betekent en wat uiteindelijk herleidt naar de tijd van de koninklijke bruiloften.